Zdjęcie 1 (lewy górny róg): Pierwsze zdjęcie wykonano w zakresie światła widzialnego, tak jak widzielibyśmy kometę gołym okiem.

Zdjęcie 2 (lewy dolny róg): Na drugim zdjęciu zastosowano filtr odwrotny, aby lepiej uwidocznić długi, widoczny warkocz tej komety.

Zdjęcie 3 (po prawej): Na trzecim zdjęciu zastosowano filtr Larsona-Sekaniny, który pozwala obserwować dżety wyrzutu materii z komety — materiał wyrzucany podczas jej obrotu, który sublimując (przechodząc ze stanu stałego w gazowy), przyczynia się do powstania charakterystycznego warkocza.